Ay Damliyor

baharı soluyorum

ay damlayan kayısıdan

baharı dinliyorum

ateş böceğinin ışığından

ve

sabahı geciken geceden

yüreğim

ödünç ışıklar topluyor

donmuş bir ilkbaharın sabahında

seni bekledim.

ay ile beraber.

ay tepemdeydi

sen yoktun hala evrende

ışıklar dökülüyordu

kayısı dallarından

Işıklar

üç defa yandı

birincisi boş

diğeri nahoş

üçüncüde sen göründün

gözlerini kaybetmiştin

yıldızlar topluyordum bahçemde

en güzelini sana ayırdım

üstüne de adını yazdım

kaybolmasın diye gözlerim

sen hala yoktun evrende

bir sebebi olmalıydı

saatler mi durmuştu

yoksa

benim yelkovan mı çıldırmıştı.