Ay Elimden

kederin noktası yok yüzü hayalsiz

heyecanım tozlu köy yolu

bil ki bu vefa ardından düşmeyecek

gökyüzü ayrılışımız gibi harfsiz

çalkantım kırpışındı beni aklından

ay kurtuldu elimden...

üzerimdeki titreme artık amaçsız

saatler ömrüme ayak bağı

uzaklığına çağlar atladım

uzatma yarim aydınlat şu son öpücüğümü

her yer uyur ama uyumaz düşmanımız

şu meşhur vefalımız ayrılık

geceyse onun kirpiklerimize doluşan gölgesi

ay kurtulamaz elimden...

sanki akşamlar bana aşık bende

sendeyse her şeyin sonu bir gündüzlük bulutu

misalleri çoğalır ölümlere ağlayışımızın

yanımdaykenki gülüşüne kara perdeler çekik

koyu kahve rengi gözlüm

gönül mahallemin en güzel kızı

içimi alıp giden hüzünde iki yitik umut

sokak lambalı bu kahırda bilsen

nasıl âmâ bir karanlık

ay belki kurtulur

belki kurtulamaz elimden...