Ay Karanlık, Etme Gel.!

Zembereği boşalan,

Takvimi hazan olmuş bir zaman dilimi,

İnatçı bir ağaçkakanı konuk etmiş yüreğime.

Dip diri vuslat ümidini

Ve ayrılık hissini dahi

Okşamak için

Her uzattığımda elimi;

Oyum oyum oyulup

Kanğrene dönüşmüş yaralarım dan sızan

Kanıma aldırmadan,

O koca belirsizlik gibi

Bir hışımla dalıyor dimağıma.

Kaosun valsi, işte tam da orada başlıyor

Bir ileri iki geri yapıyorum

Bilinmezlik dansının notasında

Dönüp duruyorum "ah"ların ortasında

Bu benmiyim?

İradem sus pus olmuş

Kulaklarım özlediği nidasını arıyor..

Biliyorum be sevgilim

Senin de gözlerinde

Kıvrım kıvrım kıvranır hasretim

Ve iki yürek, iki beden

Çok çok hasret

Çok bela, çok çetin

Ne çare

Gel gör ki

Engeller hayli yaman,

Yakıyor cayır cayır

Büyüyor özlem,

Onulmaz dert gibi

Eriyor,

Küçülüyor beden beden

Çürüyor iliğim etim

Sevgimiz yaşıyor da;

Kavuşmak yetim...

15:Kasım:2018.