Ay Öpücüğü
Kaldı acılarımdan bir ay öpücüğü
bir deniz yalnızlığı
bir kırlangıç hüznü
bir gül ağzı
kaldı acılarımdan büyük adamların sesi
çocuk çığlıklarından gemi
beyaza dökülüp kırılmış türküdür kalan
gri
kaldı acılarımdan yırtılmış kağıt hissi
şehirler dolu büyük küllük
sesine gitmeyen kaldırımsız caddeler
vurulmuş yağmur damlası gökte
ne göreyim
çalmıyor işte çalmıyor ellerimde
duvar rengi telefon
sanki ceplerine sığdırabilecekmişsin gibi
iki şehri
sanki mektuplar saklanabilecekmiş gibi
dudaklarımın arasına
sanki mürekkebe dokunma hissini unutmadık
kömür eritilmiş gecenin zifirinde
sanki titrek titrek hiç uyumadık
sanki bilyeden duvarlar arasında büyümedik
sanki görmek istemedik hiç kuyruksuz uçurtmaları
çocuk sokaklarda
sahi görmek istemedik mi hiç ?
kaldı acılarımdan ağlayan çocuk sesleri
ağlıyordu her çocuğun sesi
evrenseldir acı
06 Şubat 2013