Ay Parçalandıkça Gökyüzünde

sessizlik..

gece yalnızlığı namluya sürdüğünde

yakama yapışan bir çift el..

karanlığı parçalayan bir tren gibi

çığlıklar geçerken içimden

keşkeler geçmişimi kurşuna dizerken

dışım hudut çizgisi

dışımda fırtına öncesi sanki

sessizlik..

anlamların dilsizliğinde

konuşmak istemiyorum..

cevapsız kaldıkça sorular

boğazımda büyüyor bir çığlık..

iyi veya kötü / yaşadık

ama dolu tarafın

ya da boş tarafın canı cehenneme

bardak kırık!

ay parçalandıkça gökyüzünde

konuşmak istemiyorum

susmak

söyleyecek çok şeyin varken ölmek içindir

ama yüreğim artık

kelimelerin ulaşamayacağı kadar derinde

hiçbir zaman

duvarların dili olsa da konuşsa demeyen ben

ne zaman bir harita görsem

sorasım geliyor

-O nerede?

cevapsız kaldıkça sorular

keskinleşiyor sessizlik..

bileklerim kanarken!

konuşmak istemiyorum..

ve bu çığlık kesiği gecelerin ortasında

artık iki nokta koyuyorum yarım cümlelerin sonuna

iki nokta

çünkü herşey eksik..

______________________________

Not: herşey bir "keşke" ile başlar

ve bir daha hiçbir şey "iyi ki" olmaz

______________________________