Ay Su Ve İstanbul

ay suya dokundu

su ay'ı içti kadeh kadeh...

içti sabaha kadar sallana sallana...

su kanamadı ay'a

ve bulamadı dibini...

fırlattı gitti sonunda

o kristal kadehi,

ve ay parça parça oldu

yıldız yıldız dağıldı

param parça gök yüzüne...

suya düşmüş yıldızlar

bu gece vurdu sahile

şu ayyaş su yüzünden..

sonunda

su bir köşede sızdı kaldı

şafağa doğru

iyice kendinden geçince..

ve duruldu..

şimdi

siyahımsı bir mavilik var

sularda...

ve mavimsi bir siyahlık

semalarda...

bilmeden

kırık ay parçacıklarına

bastı yüreğim...

işte ondandır

şu üzerimdeki durgunluk

su gibi...

ve ondandır

bendeki bu yorgunluk

ay gibi...

aslında ay dokunur suya

hep kötü eder de...

laf dinlemez şu ayyaş su

zaten ezelden beri berduştur..

düşmez elinden bir türlü ay

ve

dilinden dalga dalga naralar...

ve vakur bir edayla seyreder onları

bin yıllık ihtiyar dostları

sessiz ve yorgun bu sahillerden...

ama o eski dost

bunu pek duymaz

görmez...

o da içer bir köşede

her gece sessizce..

dokunmaz ona hiçbir mey

yeter ki çalınsın fonda

aşk ile hicazkar bir ney..

alışkındır..

içmekten bir zarar gelmez ona

sadece

hafif çakırlaşır biraz halleri

baygınlaşır belki bir an gözleri..

ancak

titrek de olsa o yorgun elleri

dermansız da kalsa ihtiyar dizleri

kalkar ayağa usulca

ve bakar denize gülümseyerek

hep o bilindik şarkıyı söyleyerek...

ve

baktırır maviyi siyaha

aşık eder

isterse

sevdirir siyahı maviye

tutsak eder..

yedi kamburu çıksa da sırtında

düşüp kalksa da artık

şu metruk surların altında

hovardalık eski bir alışkanlıktır

zaten hep

bu ihtiyarın kanında...

ve

her gecenin sonunda

kollarından tutarak

sevişsin diye

atarlar önüne

martılar..

hafif meşrep

saçları dağınık

o seheri...

birkaç söz etti diye

sana dair

haddini bilmez

zavallı bir şair,

hüsran mı olacaktı sonu

böylesine perişan zahir..

lakin

söyle !

her gece

sen içiyorsun

sular içiyor

ve ay bitiyor

ama

neden hep ben

sarhoş oluyorum

İstanbul....