Ayaklarından Tanırım İnsanları
Çoğu insanın yüze yansımayan dile gelmeyen şeyleri vardır
İsteseniz de söylemezler
Ya da söylemezler
Çünkü onlara göre bir şey yoktur
Veya farkında değillerdir bazı şeylerin
Bir parçamız var
Bizimle aynı günahı üstlenen
Hatta çoğumuzun kişiliğini bile yansıtır
Farkında değiliz ama bizler ayaklarımızdan tanınıyoruz
Niye mi?
En mutlu anımızda
Hoplayıp zıplamak isteriz
Mutsuzluk ya da kızgınlığımızda bir şeyler tekmeleriz
Biraz zorlansak
Hemen kaçıp gideriz ilk çare
Hatırlıyor musun?
Nikâh ta sen değil de ben senin ayağına basmıştım
Hem ben bebek iken annemim ayaklarında sallana, sallana büyüdüm
Yani
Hayata bebekler gibi dört ayaküstünde başlar
İki ayakla büyür
İhtiyarların kadim dostu bastonla yani üçayakla yaşlanıp gideriz
Borç vereceğim insana bile ayaklarına bakmadan karar vermem
Çünkü
An geldi mi?
Eller bağlanır
Diller düğümlenir
Gözler göremez olur
Ama onlar gider
Ne aklından ne de yüreğinden
Ayaklarından tanırım insanları ben
Çünkü kimi sevdiysem
Usul, usul gittiler
Ardından baka kaldım
Nasıl oldu da bu da gitti diye
Uzayıp giden gölgeler gibi ayakları takip etti gözlerim
Hani olur ya bir ihtimal dönerler diye
Kimi sevdiysem Yüreklerine değil ayaklarına sarıldılar
Ben sevdikçe eridim
Eridikçe sevdiklerim üstümden geçtiler
Ondandır ayaklından tanırım insanları
Tanıdığımı sandıklarım gibi.......