Aydınlık Karalar Bağlar

(1)

Asma dallarından sarkıyordu yıldızlar

gözlerinden düşerken

Uzak aşk şarkıları mır'ıldanıyordu iki kedi

eskiyi (eksiği) andırıyordu

dudağın ucundan sızan gerçekler gibi.

Korktular tümlenip tükeneceğinden

zamanı süzerken arzular.

uzakbirkentiözlemektenözlemeyefarkvar

birigeçmişigülerkenötekigüneağlar

(2)

susuyorum, dudaklarım kurak toprak

ellerinin içi tanrı

nedensiz sanrılar damarlarımda

içli bir ezgi tutturmuş bulutlar

neylersin

lal olmuş avuçlarında gökyüzü, yalnız

ellerin ıslak.

saklıyorum, tanrının adı parmak uçlarım

eski bir an'ı tutuyorlar ucundan

vakti geldi diyor anlatıcı

gitmeye doğruluyor ayaklarım

izi kalıyor ötede algının

lem kokusu yükseliyor ardından

içinden geçerken darağacının.

olup biten yalnızca zaman - sanı

lime lime edince durmadan

dökülüyor sinirlerinden kanı

uzun yollar alıyor

ğ- geçerken aklın kutuplarından

uyluk kemiğinde ur

nesirde yersiz bir dahil olma durumu

uykunun rem'inde çocuk çığlığı.

burkuluyor kemiklerim eklem yerlerinden

ağzım dopdolu küfür

neslini tüketmişim sanki

aranıp bulunamayan zehirmiş ömür.

dipsiz diyorum daldığım kuyu

uzanıp

yamacına durduğum su

ufku selamlarken akmış gözlerim

rızası yok ellerinin

mastarı belli

arsız bir hastalık misali

yurduna yerleşmek gerek tenin

askısı olmak kızarmış mahreminin.

çok mu büyük kurgusu oyunların

ağzına sağlık, öfkenden doğmuş

lirik tınıların

ıtri yokluğunu dolarken boynuma

şekli üstümde dudaklarının

arş olur dinimde

nerkî'si bozuk adın.

kadınlar geçiyor türlerin arasından

alıp başımı terk ediyorum

daldıkları vakit oval pencereden

ısrarı nedir bilmem, anlamam öykülerindeki

nazlı kuramlarını

lal keser sana cümlelerimi

ayaklanır içim coşkulu, hırçın

raksıdır kurnaz fahişelerin, fikrimin becerdikleri.

irice bir köprüdür kurulan beynimin ortasında

salınarak geçiyor

taklalar atıyor dalgası denizlerin

etme eyleme adının öksüz yüzü

meşk değil ki acımın özü

is kokan düşlerimmiş sezilerim

yüz tutmuş aldanmaya

on'suz yollar aşmaya

rengi hep mi kırmızı olur bilmediklerin

ucuz hikayeler mi anlatır kahramanları

men ederken seni dizelerin?

büyüdüm de buldum ben seni / son!

er dedim geç de olsa fark etmezdi

nice kabuklar gördü tırnaklarım, bitmedi.

artıyor geçmiş şimdilerde

rötar yapmazdı hani hayat

tekrarını kim istedi ki korlu hikayelerin

ısınmasa da olurdu, yeter

kara kesmiş yanmaktan izlerim.

haykırıyorum, içinde boğulan yine ben

atsam tutmuyor nüktesi sevmenin

yontusu kusursuz bahanelerdi, gördüm

alnını dayadığın kentlerde gömdüm_

tutsaklığı aşan ödlerimi

ırzına geçerken kıvranan hecelerin

merhamet dilendiler, ben gibi

dayayıp da alnımı aydınlığa

at koşturdum taşlanmış yüzlerinde, son oldu, söndün.

.