Aydınlık Üzümler

Yalnızlığın kapılarını havalara uçurdu gölgeler..

Kuş sesleriyle şiirler yazdım

Saklandı yüzüme gök ve

toprak..

Donmuş sürgünlerin bedeninde

Kör zaman

Düş bulutlarıyla parçalanan uçurum tüneği

Odalarda hepsi birden ki

Sarıya dalmıştı siyah

Elinde uykusu..

Bir çocuğun sevdalı alnına karıştı keder

Ve saçlarımı taradı doğan yağmurlar

Omuzumda orman telaşı.

Uzun sessizliğin ağlayan masalları

Bahçeler sardı dilime

Bi daha açtım penceresini nefesimin

Kanatlarımda fırtına

Ey bulut

İstiyorum konuşsun yağmur

Bilebilsem nereye aktığını yatakların

Oraya gideceğim

Ve bakarken aynalardan

Ölüm gibi seveceğim güneşi

Ayağımda

Fırtınanın aydınlık üzümleri