Aylar Aralıkla Ederken Seneye Veda
henüz ben doğmamıştım!
çünkü sen de doğmamıştın
aralandı aralık
bir sessizlik çöktü sükût
ve doğuşun
işte o gün bu gün
ben de doğmaya koşmuşum
daha o günden kader ağlarını örmüş
sanki tecellimsin yazgıma
hep kesişen yollar
ve aşinalık
bakışlar doğuştan âşık
ben sana
sen bana alışık
gözlerimde ki ışık
saçarken etrafa renk
donatır ruhumu
aralık sessizliğin
bilmezdim neden böyle
kapasam gözlerimi,
kapanmazdı
aralık
kalbimin kapısı hep
aralık
sızıp giresin diye
hani fıtratım
gelesin diye
aralık kapılar, ardına dek açık
ne mevsimin soğukluğu
ne renklerin solukluğu
dert değil
ısıtır mânâ da derin sözlerin
canlanır gözlerinde
renk cümbüşü mevsimlerim
olansın hayatıma sefa
hastaydım kasımın ayazında
hangi ara/lık araladın ruhumu,
doldurdun şifa
bilmezdim
mevsimlerin soğuğunu
oysa ki
y/akacak yüreğimin ateşi
volkan bakışlarından
püsküren alev gibi
dolacak bedenime
hararet
okyanuslar gibi kısmet
şimdilerde kutluyorum
doğuşunu sessiz
doğuşunla doğmuşum ya
doğuşumu kutluyorum sensiz
işte böyle bir doğum günü daha
sensiz ve sessiz
aylar aralıkla ederken seneye veda
ocak bakışlarımla buluşur mecaz da mânâ
Melek...