Aynadaki Esaret III
Annemin eteği de yok artık
Ve ben çok büyüdüm
Saklanamıyorum annemin eteğinin arkasına
Ve yazmaktan korkuyorum artık
Kalemime kurşun olan gözlerinden
Kurşunla başlayan her cümleden kaçıyorum
Saçlarımdan kalemime konacak tüy de kalmadı
Gidişinle azalan saçlarım
Gelişinde tutunmana yetmedi
Ben yine masallarda kaldım
Yetiştiremedim ellerini ellerime
Tutunmak için, tutunamadık
Zaman gri bir şerit şimdi
Geçemeyen, olduğumuz zaman eski
Ama biz yeniyi yaşayamıyoruz
Kahverengi düşler uzaklarda
Başka rüyalara dahil olmak için aramızdan ayrıldı
Ve gördüğümüz rüyalar da yetmiyor artık
Kabusları susturmaya
Biri beni saklasın
Şu aynanın arkasına
Sonra da kırılsın ayna
Başka bir ayna bulalım ya da başka bir ben göreyim ayna da
Ben saklanayım saçlarımın ardına
Biri tutsun saçlarımdan, çeksin, uzatsın
Uzasın saçlarım ve zaman kısalsın artık
Ellerimi hanımeli tutsun
Biri beni saklasın sekiz köşeli ayna kırığının içine
Boynumdaki incilerim de kırıldı
Bari sen sakla beni bir'incim dediğin inci tanesinin içine
Yoksa karınca duaları da yetmeyecek bu günaha
Ve ben gecelerimi öldürmekle suçlanacağım
Demir kadar soğuk parmaklı hapsinde
Kalemim kupkuru yazacak bir şey kalmadı
Dilim kurudu özlediğimi söyleyememekten
Bir tek yüreğim ıslak şimdi
Az önce çıkıp sokağa biraz yağmur serptim denizinden
Perçemlerimi savurdum yağmura
Güneş denk geldi yüzüme
Gözlerimi saldım uzaklardaki duruşuna
Erken bastırdı yine yüreğim
Gözlerimden damlıyor deniz
Yaprak döküyor kollarım
Hanımelinin tuttuğu ellerim dökülüyor
Biri beni saklasın saçlarımın ardına
Saçlarımdan akan kimsesizliğe
Ve yalnızlığın cesedinin içine
Biri hapsetsin beni
Uzasın çabuk saçlarım
Yoksa bakamayacağım
Katili olduğum duvarlara
Satır başlarım ıslanıyor
Tüm şiir yanıyor
Aynaya bakıyorum
Saçlarım hala uzamamış
Esaretim aynadaki arkama gizlenen sensizlik
Yalnızlığı öldürebildim ama
Sensizliğin katili yok
Anaya bakıyorum
Gördüğüm delilik
Yedi Aralık İki Bin On İki 10 25