Ayrılığın İlk Sabahı

Karşımıza ilk çıkan,

ölüm olmalıydı başta.

Bu zamansız gidişin,

eğer ecelse başka...

Bir işaretmiş demek,

o tavırların ve o şaka.

Gerçekleşen rüyan mı

ayrılığın ilk sabahı ?

Şimdi o cismin,

demirbaş oldu uzaklara.

Çaban çok mu

düşmemek için tuzaklara ?

Güneşin de burada kaldı,

önün-ardın kapkara...

Beklenenden fena mı

ayrılığın ilk sabahı ?

Şeytanın kılığına bürünmüştün,

üstün-başın yalanla işli.

O zaman anladım, yeryüzünde

hep zalimler dişli.

Senin o gidişin haysiyetsiz,

benim bu duruşum şerefli...

Tebrikleri aldın mı

ayrılığın ilk sabahı ?

Sendeki nasıl vicdan,

nasıl bir cesaret ?

Bence sen şimdi de

hayatına veda et.

Gün, sessizce bitti

şimdi bozulur sükunet.

Sela'nı okutursun

ayrılığın ilk sabahı...