Ayrilik.. Aşkımızın Son Vedası...

O gün bir şeyler olacağı belliydi. Havanın durgunluğu ve yağmuru ,

Sanki biten aşkımıza ağlar gibiydi. Sonunda ayrılan talihsiz aşıklar gibi

Bizim sevgimiz de karaya oturmuştu...

Yüreğim hiç istemiyordu bu ayrılığı...

Israrla olmaz , ayrılamam diyordu.

Gözyaşlarımla sana yalvarmamış mıydım ? Gurur silmiştim içimden.

Çünkü sevgin her şeyin üstündeydi ve kahrolası seni seviyordum !

Ben sevgimiz , sevdamız için çabalarken , sen gururuna yenilmiştin.

O gün bir şeyler vardı. Seni dinliyordum ,

Teselli konuşması yapıyordun bana ve her ne olursa olsun üzülmek yok diyordun.

Nasıl bu kadar rahat olurdu seven bir insan ?

Hiç direnmez miydi sevgisi için ?

Ayrılığı sen istemiş , sen çizmiştin aşkımızın kaderini.

İlk zamanlar mutluluktan havalara uçan ben , acıların en büyüğünü yaşıyordum o gün...

Her şey belliydi. Elimi tutmayışından , gözlerini benden kaçırmandan , buz gibi durmandan...

Bundan daha kötü ne olurdu ki benim için ?

Son ayrılık dakikaları , son saati tükenmiş bitirdiğin aşkımızın.

Ve son çırpınışları ve son ağlayışı ve SON VEDASI !