Ayrılık Düşmüş Sokaklara

Ellerin

sevecen düşlerimin kucağında.

beni okşamaya gelir bir şafak vakti.

gölü andıran sessizliğime

bir nehrin akışı gibi.

efkârım duman duman...

suya sokulurum

başım arar dizlerini

gül sinemde kavrulur gider.

hüzünlendirir bu sensizlik beni..

aşk busesini kondurmakta üryan avuçlarıma

ayrılık kaldırımları tartaklıyor

son nefes sarhoşluğuyla

gece yalpalayarak tavaf ederken şafağı

ay hilal haliyle asılmış

parmak izlerinin arka bahçesine...

veda aşk duvarına çarpınca

yolcular vuslata teslim

ayrılık sürünüyor şimdi

dedikodu caddesinin

gamsız sokağında...

ayrılık aşıkların ayakları altında

ağıtlar lal

defnedilirken ritmik Çigan eşliğinde

başucunda okunan aşk nameleriyle

gözleri dolmakta

kapatılırken mezarı

yonca yapraklarıyla...

19.10.10