Ayrılık Havası

boşa yürüdük onca yolu

oysa bilmeliydik

her yürüyüş ulaşmaz

mutlaka menziline

bölüyor gecelerimi gülüşlerin

kalbime sokuyorsun ellerini

kan bulaşmıyor oysa

yaramın içinde ellerin

buz gibi gülüyor yüzün

anlam veremiyorum

öleyim diyor gözlerin

boşaltıyorsun bütün vagonları

bomboş yolculuğum başlıyor

kumları resmet gecelere

güneş'i kopar al dalından

sahipsiz değil sevdamız fakat

ısınıyor ayrılık havası

unutacağın günler için sakın ağlama

nafiledir ağıt fakat ağlayan yürekler

güçlenir zamanla.