Ayrılık İkindisi

Aralık kalsın mezar

Ölmemiş umutlarının içinde

Daha söylenmemiş çok söz var

Bir ikindi vakti

Temmuzun sarı sıcağında buharlaşırken

Gömmek istedi yüreğini

Açılırken manidar çukur

Sefilce dağılıyordu toprak

Beyaza yakılıyordu ağıt

Bir suskunluk ki sorma

İki kişilik

Göğüs kafesine sığdıramadığı canı ; toprak çekti

Bir ikindi vakti

Suya atıldı bedeni

Kuru bir yük gemisinde bir törenle

Martılar şahit gösterildi

Durgun du su ; çarşaf gibi

Derin bir sus payı aldı

Özlediği kadar baktı

Açık gitti gözleri

Susuzluğunda Temmuz'un ; denizi sevdi

Bir ikindi vakti

Bütün suçlarından arınır gibi

Uzandı boylu boyunca

Altında bir kışlık odunun üstüne

Açıktı yine gözleri

Fışkırıyordu tonlarca pişmanlık

Parmak uçlarından akarken yalnızlık

Gülümsüyordu sanki

Yanmak için

Bakarken gökyüzüne

Ne gam,nede ebruli bir satır arası

Dökülmüyor du ağızından alfabe

Hoşçakal der gibi

Gülümsedikçe

Kül olmak için yetti bir sevda ; ateşi sevdi

Bir ikindi vakti

Yükü ağır bir topal karıncaydı

Tüm fedakarlıklar vardı üstünde

Sevginin bedelini peşin ödemişti

Ayrılıktan biraz önce

Karmaşık bir denklem yumağıydı artık hayat

Hangi bilinmeze değer verse

Eşitlenmeyecekti zaman

Ve geri gelmeyecekti hiç bir şey

Alttarafı ölmek dedi içinden

Ölüm güzel de

Kıyamadı içindeki

Terk eden özneye

Sustu biraz

Öyle bir sus tu ki ! Sessizliği sevdi

Bir ikindi vakti