Ayrılık Kaleme Emanet...!!!!

Şimdi tutsak bir yanı aşkın

Kayalar düşmekte yamaçlarına...

Takvimler ayrılığı göstermekte

Zamandan yana umut hiç yok...

Gün dönümlerinden çalıntı ezgiler damlamakta

Tortusu birikmiş yalnızlıklar yarayı boz bulanık yapmakta...

Bir yanı bahar bahçe

Bir yanı resimde solgun bir kare gözlerinin...

Hitabını aşıyor denizler aklıma düşünce

Bir satır arası boşluk oluyorsun daldığım her zerrede...

Nasıl yani aşka inanmak günah mı?

O zaman yedi cihanda ibadetimsin ilmek ilmek işlediğim...

Sarı sonbahardır ellerin

Ayrılık taşır yoksul kasabama...

Güneşten sıcak bir gölgesin

Başımı dayadığım yamaçlarda...

Söz biter iz kalır ya derinlerde

Sen anlatamadığımsın sır dolu yaşamımda...

Sefil bir hikâye var usumda

Kimliği belirsiz bir kahraman sinede...

Aşk çocukların ellerinde büyüyecek

Ben adını zikrettikçe...

Geceye değil günebakan bir çift göz

Elasına çalan iki çift söz...

Sokak aralarında eşkıya olur gitmelerin

Sahte kabadayı iç acıtan sözlerin...

Bir iklimi alt üst eder yangınım

Külleri savrulur dört yana sen yeniden doğarsın...

Alıştım !!!!

Kırık bir geçlik var ardımda

Bela senden gelse de faydasız artık bana...

Tek celsede bitti ayrılık

Şimdi ağlamak düşer dizelere...

Akan her damlada boğmalı eceli

Yazılan her satırda yeni benler doğmalı...

Umut ya işte yaz kalemim

Bu aşk burada bitmeyecek...

Bir daha seveceksem eğer

Baharım yerini kışa teslim etmeyecek...

Birde siyahlarım asla beyaza dönüşmeyecek...

Kapat acıları usta eyvallah !!!