Ayrılık Koleksiyoncusu

ben insanın mutsuz ve üzüntülü türündenim..

kara bir büyü gibi üzerime abanıyor boyuna

mutsuzluk ve umutsuzluk sırayla

istediğim olmuyor, beklediğim gelmiyor

avuçluyorum sıkıntıyı, kalbim kanıyor

kalbim ki, okyanus sanırdım eskiden

şimdi dibi küflenmiş kuyu

bir damla değse yetecek gibiyken

toprakla örtüyorlar ruhumu

olduğum, olacağım işte bu!

otuz yıldır böyleyim

kibirli kalabalığa hakkını veremedim

yalnızlığı evlat edinirken

birkaç mutlu anın hatrına girdiysem ayıp olur mu?

ah bu üzerime giyindiğim his denen kafes

ne kadar da fiyakasız duruyor coşkusu

vatkasız mutsuzluğumla sanki eş

omuzlarımdan düşüyor yorgunluğum

dökülen ömür değilse belki saçlarımdır

belki yağmurdur dışarda sessizce ağlayan

öyle yorgunum ki, anlatsam da dinlenmeyecek kelimelerim var

bu sade, makyajsız gecelerde kendimi çok aradım

dakika başlarında, saniye içlerinde, duvar diplerinde

yastığın çivi gibi battığı saatlerde

yorganın altına gizlenen bir kadın buldum

ağlasa, geçerdi belki korkusu

müsait bir yerde inerdi belki ağrısı

belki daha kolay olurdu aklında biriktirmekten

öyle bir yerde, öyle ıssız bir rüyanın içinde

kavgası da, yazgısı da çamura bulanmış

ve olduğu yerde çürümeye terk edilmiş

saksısını toprağını incitmemek için parçalamayan bir kaktüs gördüm

başka bir mevsimde çiçek açmaya hazırdı korkusu

cumbalı bir evin önünde durdum

beni dışarıya kilitlemiş bir adam buldum

abartılı esaretlerden hızla kaçarken kendine doğru

hangimiz daha özgürüz diye düşündüm

oysa

kalbinin kapısını kapatmış

ruhunun penceresini örtmüş

lüzumsuz ne varsa içeriye almış

belki gözlerini bağlamış, kulaklarını tıkamıştı seslere

yalnızlığı özler mi insan diye sordum içimden

içinden anlamasını umdum, üzgündüm

içine dönen kurtulmuştur

çünkü dışarısı hevesli günahlar barındırır

beş vakit sevaplarlardan uzaklaştırır ruhu

bilinmez yollara saptırır

ama ben iyilere benzemiyordum

ilgim yoktu kır çiçekleriyle

ilgim yoktu devrimlerle

kime sövdüğümün ilgisi yoktu o an cennetle

cehennemin en dibine kendimi koydum

rüzgardan arta kalmış toz bulutu

hayal kırıklığının aralıksız yolcusu

ben bir ayrılık koleksiyoncusuydum

fulya/mayıs2014