Ayrılık Senin Ama Aşk Benim İçimde

emanet bir kelime gibi insanların dilinde aşk

ha düştü ha düşecek boş hikayelerin loş satırlarına

oysa ben ömürlük taşıyorum adını kalbimin en masum köşesinde

hiç düşmedi hiç düşmeyecek şiirlerimden başka bir yere...

bilmiyorsun sevgili

senin bakışlarından daha derin artık benim içim

gözlerin başkalarına değdiğinde, İlhan'ı ağlattığın için

.

.

.

bir cinayet gibi avuçlarımda birikiyor bu şiir

bir kıyamet misali kopuyor ellerim bileklerimden

bu bir kabus diyorsun, bu bir yalan... oysa kanıyor kelimelerim

üşüyor ölümün soğukluğunda tüm bildiklerim

yani gerçek

yani yaşanmış olan ne varsa içimin seninde

seyrek ve a y r ı aşka dair tüm hatalar

yani gerçek.

sen hep geçiyorsun aklımın yol iz bilmez sokaklarından

hep geçiyor aklımdan adının adıma değdiği şarkılar

hep geçiyor adımlarınla tükettiğin yolların acısı

inan geçiyor, geçmez sandığın her anı

a y r ı a y r ı yazdığımız her kelime kadar suçlu olsa da gözlerin

yine de gözlerinde biriktirmek istiyorum tüm tümcelerimi

inadına bitişik yazılsın diye şiirlerim bakışlarına

ve bir bakışınla harcadıklarına

bilmiyorum sevgili

hangi şarkıyı seviyorsun şimdi martıların kanadında

hangi mavide unutuyorsun, denizin sende sevdiklerini

mesela deniz ben oluyorum şimdi

sen sevmediğim bir şarkı martıların kanadında

melodisine kapıldıkça düşüyorsun içime

boğuluyorsun en sevdiğin renkte

zaten insan hep boğulur en sevdiklerinde.

-hayalinde hala kuşlar varsa ve hala uçurtmalar

birbirine benzetme onları

uçurtmalar senin

ama kuşlar göğün içinde-

.

.

.

şairlere de kızamıyorum seni benden önce yazmışlar diye

herkesin bir seni var, kendi içinde