Ayrılık/Sen/Fonisi

Evet arkadaşım;

suçlu benim!

İklim dışı,

mevsim normallerinin üstünde sevdim

seni.

Ben sana "canımın içi ol" demiştim.

Canımın acısı,

ömrümün,

yüreğimin sancısı değil.

Yine de hayat bu!

Olur ya, bir gün

yalnızlığın ayazında

tek başına kaldığında,

üşüyen duyğularına çiy'ler yağdığında

gülüşümde ısıtmam için kalbini,

al şimdi beni, sevgimi

en güzel yerinde,

göğüs kafesinde

itinayla sakla.

Ama şunu da unutma:

Bu kırdığın,

senin

çeyizlik fincan takımın değil......,

kanımdı,

canımdı.

Yani,

içinde seni barındıran

benim kıymetlim

kalbim'di..

Hatırla:

"Zamana bırakalım" dedin!

Bıraktık!

Sanki;

"belki" demiştin bana.

Biliyorum,

ben "ihtimal"i bekledim

ısrarla,

hâlâ...

Biliyormusun?

Çerçevelettim

o dudaklarından büzülen

son tebessümü aklıma.

Sen,

yine de gelmedin.

Gözyaşlarımda kuruyan yokluğun

ölüm gibi bir şeydi de;

Ne tuhaf?

Bak:

Hiç kimse ölmedi be!

14/16:03:2015.