Ayşe/gül Çocukluk Arkadaşım

Kendini bildi bileli

Ayşe/gül derlerdi ona

Kırmazdı hiç

Hemen pembe dudaklarına oturturdu

Sessizce tebessümünü...

Dün

Yeniden karşılaştık

Aradan kaç yıl geçtiğini

İkimiz de hatırlamıyorduk

Nisan demli çay ısmarladı

Anılarımızı katıp şeker niyetine

Yavaş yavaş yudumladık

Geri gelmeyecek çocukluğumuzu...

Otuzlarımda bıraktım dedi

Emirle gülmelerimi

Büyüttüm kendimle birlikte

Patlatıyorum

Adı kahkaha

İstediğim zaman

İçimden geldiği gibi...

Ama gördüm

Acı doluydu içleri...