Aysız Cennet

Cennette ağaçlar varmış

Gölge edermiş yaprakları

Dallarına bülbül konarmış

Şiirler okurmuş huriler güller içinde

Şırıldarmış kevser pınarları

Ezgisi şarkıların okşarmış aşıkları

Ne tuğba dalları gölgem

Ne o ezgiler avuntum olur

O cennette sen yoksan

Orada genç olurmuş herkes

Sensizsem yaşım doksan

Senden gelmeyen ses

Elinden içmediğim su

Bil ki cehennem ağusu

Sensiz dünya da dünya mı ki?

Gece her yer gece bil ki

Ay karanlık şulesi yok

Yakamaz ölü, deniz deli

Şelalenin neşesi yok

Bir ben vardı yüzünde

O bende ben vardım

Değilim gayrı yeryüzünde

Ölmüşüm farkına vardım

Gece olmazmış burada

Işık çok aydınlık çok

Gündüz herkese güzel ama

Cennette bir sen bir de ay yok