Ayyaş Ruhum
Keşkeler diyarında kayboluyor ruhum
Titreyen her keman telinin ardından
Bir ürperti beliriyor gözlerimde
Ondandır diyorum,susuyorum
Kayboluyorum..
Karanlığın ayak sesleri değiyor ruhuma
Ve işliyor korkuyu avuçlarıma ilmek ilmek
Kanlar bir göl misali her yeri kaplamış
Kana kana içiyor nefretin göz bebeğinden duvarlar
Üzerime üzerime geliyorlar..
Islak kaldırımların ardında bir sır saklı olmalı
Bunca ayyaşlığın yok mudur açıklaması
Aysız gece güneşsiz gündüz olmazdı bir zamanlar
Karanlık değene kadar bu şehre
Tam da olması gereken yerde
Kalbimde..
Uyuşurdu gözlerim uykusuzluğun verdiği sarhoşlukla
Şimdi bir aşk sarhoşluğu var ki gözlerimde başa bela
Yıkıyorum geçmiyor,yıkıyorum geçmiyor
Uyuyorum bitmiyor
Zannedersem kanser gibi bir şey bu
Hemen öldürmüyor ama
Acıtmadan bırakmıyor..
Sokaklar sessiz ,gecelerde bir tutsaklık
Almış başını gidiyor uçsuz bucaksız
Evlerin çatısında tüten kara bacalar
Suskunluğa boğulalı yıllar olmuş
Ve hayatın ruhumda bıraktığı acılar
Bu şehri en derininden vurmuş..