Az Güler Çok Ağlardınız

Efendimiz buyurdu gafletten uyan,

Dehşetli gerçeği eyliyor beyan.

Nefsin deryasında boğulur canlar,

Ahiret yurdunu unuttu canlar.

"Benim bildiğimi bilseydiniz siz,

Dünyalık mülklere güvenmezdiniz.

Gözyaşı dökerken her gece gündüz,

Gülmeyi büsbütün unuturdunuz."

Gördü cehennemin dehşet nârını,

Nefsin ateşinde yanan yarını.

Kabrin o sarsıcı, dar gecesini,

Mahşerde mizanı, hesap sesini.

Ümmetin haliyle sızladı canı,

Feryatla çağırır her an insanı.

Dünya rüyasına aldanan canlar,

Ebedi hüsranı sarmış o canlar.

Korkudan erirdi dağlar ve taşlar,

Hakka secde eder o mağrur başlar.

Dünyalık sevinçler biter o anda,

Herkes yapayalnız kalır mizanda.

Ömür bir sermaye, eriyip gider,

Gafletle yaşayan hüsranı güder.

Gülmeyi bırakıp nedamet eyle,

Dergâha sığın da tövbeler söyle.

Uğur der bu ikaz kalpleri yaksın,

Gözlerden nedamet yaşları aksın.

Uyan ey gafil can, ecel gelmeden,

Nefsin defterleri kara dönmeden.