Azat'a...(geçmişte Kalır)

azat'a..

her şey geçmişte kalır..

başlangıçlar bile geçmişin derinliklerine gömülür zamanı geldiğinde

sen benim başlangıcımdın

bir kitabın ön sözü misali..

bir şiirin ilk dizesi..

neden bilmem

hiçbir kelime doldur muyor boşluğunu..

ve hiçbir kelime

akmıyor kalemimin ucundan..

yokluğundan kelimeler yaratılamıyor bu gece..

ki o sabah nasıl da sıcaktı varlığın

hemen yanı başımda

ince uzun bedenin..

seni sevmekten mi korkmuştum o sabah?..

bilmiyorum..

ki aslında ne biliyorum?

boşluğunu doldurmaya çabaladığım insanlarla

daha da eksildiğimi biliyorum

o sabah ki gibi bir sıcaklığın

hiçbir zaman o kadar yakınımda olamayacağını

bilmenin vicdan azabı kalbimde

ciğerlerimde

ellerimde

gözlerimde..

her şey geçmişte kalır..

bir avuntu muydu bu söz?

gerçek mi?

bugüne kadar cevabını asla veremedim..

oysa o sabah ne de güvemiştim kendime

nasıl da inanmıştım yalnızlığımla güçleneceğime..

her şey geçmişte kalır dedim..

bitiriyor musun şimdi diye sormuştun?

bitti dedim

bitmiş bir şeyi tekarar bitiremezsin..

bitmiş miydi gerçekten?

oysa o sabah sımsıcaktı varlığın..

hafif bir ayaz hatılıyorum o sabahtan

geceden kalmış olacaktır

bir de yaprakların üstünde su damlaları..

sağ omuzuma yüklenmiş serin bir bahar sabahı

sol omuzumda varlığının sıcaklığı..

ve buna rağmen her şey bitmiş miydi?

gerçekten gömülebilir miydi sıcaklığın geçmişime?

ne de zormuş bu sorular

ki o sabah ne kadar da kolaydı..

tek bir cevap yetmişti

soğuğun tüm omuzlarıma çökmesine

bitmiş bir şeyi tekrar bitiremezsin..

evet,

belki bitmiş bir şey takrar bitemezdi, haklıydım

ama tek bir ayrıntıyı kaçırmıştım..

her şey geçmişte kalırdı..

ama geçmiş ise tam kalbimizde..