Babey

Gözlerimi açmadan daha

Senin ışığınla tanıştım ana

İlk ağıtımda seni andım

Yüreğimde esen umut rüzgarında

Ben bir kelebek gibi uçarken

Sen gül bahçesi oldun bana

Bazen gözyaşı oldun gecelerime

Başucumda şefkatle sabahlarken

Saçlarımda dolaşırdı ellerin

Ben gözyaşlarını avuçlarıma alıp

Hayatı yorumladım sessizce

Babamı sordum sonra mahzun yüreğimle

Uzağa çok uzaklara gitti, dedin

Bir kuşun sevda türküsüyle

Ve ben ne zaman bir çocuğu görsem

Babasıyla yürürken sahilde

Kuşların kanat çırpışlarını hissederim

Sönük yıldızlı yüreğimin gökyüzünde

Ve bir gece ağlarken sessizce

Yaşlı anamın yorgun dizlerinde

Gözlerim dalıverdi maziye

?Parka gidelim mi kızım? diyordu

Sevgili babam gülümseyen yüzüyle

Gönlünü sevgi oyuncaklarıyla doldurmuştu

Park, bahçe hep onun yüreğindeydi

Ellerinden tuttum sımsıkı

Sıcaktı sımsıcak sevgi kokuyordu

Hiç kıskanmıyordum o zamanlar

Babasıyla yürüyen hiçbir çocuğu

Parka varmıştık tam karşımızdaydı

Kuşlar gibi cıvıl cıvıldı çocuklar

Dayanamadım bıraktım ellerini

Gözlerinde umudu yaşatan babamın

?Kızım kızııııııııııııım!?

Bir araba geliyordu ben donakalmıştım

Gökten bir el uzandı

Beni fırlatıverdi bir kuşun kanadıyla

Ama babam babam düşmüştü

Kanadı kırılmış bir kuş gibi

Yatıyordu sessiz ve masum bir şekilde

Gözlerinde bir meleğin tebessümü

Unutma beni e mi, diyordu

Sarıldım yangın düşmüş yüreğimle

Babey babey diye hasretle

Bundan böyle kime babey diyeceğim

Kime sarılacağım ulu çınarım diye

Kim bağrına basacak kızım diye

Ve ağladım tüm bulutları toplayarak gözlerimde

Soğuk bedeninde hüznün ateşinde yanarken