Bağrı Yanık Analar

Mevsimin keskin soğuğunda,

Biliyorum, yanıyorsunuz.

Mevsimler yanmanıza ne çare!

Beton duvarların gölgesi uzakta...

Sabr'a kuşanan bedenleriniz direnir.

Gecenin beyaz yüzlü karanlığına

Ağıtlarınız yakar;

Çaresizce serilmiş duruşlarınıza!

Oyy...Oyy!

Gözleriniz uzakların ötesine haykırır,

Gözyaşınız okyanusları doldurur!

Denizin mavisini,

Gökyüzününde rengini,

Yanarak kırmızılaşan yüreğinle boyarsın.

İnsanlıktan kaçanlara,

Ölümü elinde tutanlara...

Kutuplarda yanarsınız;

Dünyaya sığmayan ana yüreğinizle!

Oyy...Oyy!

Ağıtlarınız yakar,

Bağrınız yanar;

Sırıtan yüzlerin sarhoşluğuna!..