Bahar Hırsızı
İdam sehpasında aşkım
bu yalan işin ipini çoktan çektin
ben öldüm!
ama sen benden de betersin...
İntihar kuşları göçe başlarken
aşk adına şiirler yazma artık
bir ütopya mı aklındaki?
yaklaşmıyor bedenin
her adımın bin adım uzaklaşırken...
Topraksızım!
söyle!
beni nereye gömdün?
Yaprakları savrulmuş
rüzgârda inliyor
sahilinde yürüdüğün o gülün...
Bahar hırsızı
gözlerin...
şimdi hangi eylüle bakar?
bir satır arası molada
neresindeyim
eski şiirlerin?
''Celladım ol lütfen...''
Koynunda saklıyorsun beni
vermeye niyetin yok!
göğsünün sol köşesi
yeni doğmuştu...
ağlayamadan veda ediyor.
Bir vasiyet mi yazıyorsun şimdi?
oysa,
ellerin yumruk yumruk...
cenazeden helallik topluyorsun
işte!
hürriyetin de buruk...
Ölüler konuşamazdı hani?
bu feryadın adı ne?
ölümüm seni mateme boğmuş.
bak!
tuttuğun yastan belli...
Sana bir aşk borçluyum
karanlık kuyularda çırpınır sessizliğim
bozulmuş bir yemin,
tutulmamış söz.
umudun resmi közde
sönüyorum...
Tut ellerimden
çıkar beni...
Tebliğ edilmiş bir kararım
düşmanlığım katibe
ciddiyeti merhamet yağmurundaki celladım
vur artık tekmeni sehpama!
can çekişiyorum ölesiye...
Her idamlığa son isteği sorulur
sormasan da söyleyeceğim
sende doğduğum günde,
her sene
bir mevsim saygı duruşunda dur...
Otopsi yapıldı cesedime
söyle!
ölüm nedenim ne?
susma!
ne olur....
perihan...