Baharatçı Sokak No 17

Çok şiir aşk,

İçinden geçti her mevsim.

Kuzguncuk evleri gibi cumbalı göbeği,

Asrı saran endamlı yürüyüşü vardı.

Asude çay evinin yamacına,

Bir iskemle daha koydum uzun bacaklarına.

Sığamadı düşlerin gibi, hayallerin dar sokakların arasında.

Bu yalan dünyada bir sen kaldın Sade'm.

Sana yazılan şarkılarda ararken seni,

Beykoz'un dik yokuşlarında sırtıma vururken ayaklarım

Numara on yedi de takılı kaldı aklım...

Bahçesine begonyalarını bağışlayan,

Sarmaşık hayatını cumbalı balkonuna dolayan

Ve beyazın adını duvarlarına koyan bir sen vardın zihnimde.

Bodrumdan yeni gelmişti oysa yaz çiçeklerin,

Saksıları koymayı unuttuğun fesleğenlerinin kokusu

Ciğerime dolandı Baharatçı sokağında.

Biliyorum, adın gibi bir semtte,

Kanım gibi akmalıydı şerbeti kızılcıkların.

Bu yüzden sana sevdalıydı İstanbul'un denize çıkan sokakları,

Ve ince bir hüzündü Baharatçı sokak on yedi numara...

On yedi yerimden vurup da gittiğin zamanlarda

Bir de yaşım on yediden bir kaç fazla olunca,

Dayanamadı delikanlı vücudum bu ayrılığa!

Ben hala saatli kule gibi dikiliyorum er meydanlarında,

Ya gel bu yarayı kapa, ya durdur zamanı kollarımda.

Ben henüz sadeleştiremedim hayatı senden sonra.

Takıldım kaldım Sade'm;

Adresim Baharatçı sokak on yedi numara...