Bakışı Çağırır Beni Uzaktan ( Afife Ve Selahattin...).

Tütsülenen ruhların masalı hüzün kokar...

Masal derin aktı ömür bentleri aşkı dağıttı...

Dilinde bin bir dilek ile

Saadete geldi hicran

Gün vesile saydı dünü

Kıvranan sancılarla...

Yaşanmıştı kanlıca da bir sevda

Vakur edalı çınar,

Şahitliğini Kalınlaşan kökleriyle yapmıştı...

Gün güne göz kırpınca,

Alacası kopar seherin kuş cıvıltısıyla...

Serenat gibi bahar sayıkladı dününü,

Huşu içinde pencere kenarında,

Kapılmıştı geçmişten rüzgârlara...

Yaşanmış yaşanacak en büyük aşktı onlar

Biri en usta kalem, kelamıyla dağlayan,

Diğeri ilk rol kesen kadın,

Adıyla büyüleyen...

Ve

Kanlıca da yaşandı aşkların en güzeli

Bir mehtapta yakıldı Afife'ye yüreği...

İki soluk iki can

Tek yürek yekûn sevda...

Pınardan aktıkça dize

Serenat tutar bahar

Afife'yle başladı sürgün saydığı sevda...

?bir bahar akşamı rastladım size,

Sevinçli bir telaş içindeydiniz.

Derinden bakınca gözlerinize

Neden başınızı öne eğdiniz?

Yürek kıpırtısı pınarın

Dem-i derya yürekten

Leb-i derya sedalar

Kıvrım kıvrım su gibi akar

Meşke aşk ile...

Tebessümü gül

Gün güzeli afife...

Sanatkâr heybetiyle pınarları damlıyor

Serçe gibi yaşları ömre hazan yazıyor...

25 ?di yaşları

Bir bahar akşamı rastlaştılar

Kuşdili çayırında...

Hafız burhan dinletisiyle

Selamlaştı gözleri

Döküldü fasıl dilden,

?İçimde uyanan eski bir arzu

Dedi ki yıllardır aradığın bu

Şimdi soruyorum büküp boynumu

Daha önceleri neredeydiniz??

İzdivaca nail bu dize

Iskalanmış yüreğe

Saklambaç oyunuyla

Söylenmişti bir kere...

Masum çocuk misali

Satır arasında heceler

Ve afife dolu geceler

Dinleti eşliğinde

Başlar nihayetinde...

Tütsülenen ruhların masalı hüzün kokar...

Güzel günler tez biter

Afife bağımlıdır

Küser hayata iyice

Pınar görür sancıyla

Sevabından vazgeçer

Merhamet ile pınar afifeye sarılır

Yaşam için çırpınır...

Melankolik besteler ardı sıra dökülür

?nereden sevdim o zalim kadını?

Kıyamaz yüreği

?yalnız benim ol, el yüzüne bakma sakın sen?

Kızar bir zaman sonra

?ne demiştin? Niçin caydın sözünden??

Çırpındı pınar

Yalan saydı yaşamı

Gülmeyi haram saydı...

?Terk et? dedi afife

?yoksa sende bitersin

Bırak beni gideyim?

Afife,

Kimsesiz yılgın peri

Sokak aralarında

Taş plaktan dinlerdi

Selahattin Pınar'ı...

Pınar evlendi fakat

Saymadı yaşamayı

Saymadı unutmayı

Ayrıldı hemen sonra...

Afife bir garip düşle

Hastane köşesinde

Teslim etti ruhunu

Dört kişi saf durdu

Tabutunda saygıyla!!!

Pınar unutmadı jale'yi

Ömrünü hece hece akıttı afife ye...

?söndü yâdımda akisler gibi seherin?

Sızlattı durmaksızın kabuksuz yarasını

?ayrılık yarı ölmekmiş?

Diye yaşarken ceset gibi,

?bakışı çağırır uzaktan beni?

?kalbim yine üzgün, seni andım bu gece?

Nice çağlar yüreği

Aşka sürgün gününde

Besteleri dökülür...

Ve son kez kendi söyler,

?hatıralar,

Beni de alın ne olur koynunuza

hatıralar?

Doktoru yasak koyar

Dinlemez ki bestekâr

Rakıyla mehilleşir

58 yıl gider

Söner göz bebekleri

Afife'ye kavuşur

Sana geldim aşk ile...

Uyansana afife...

( bu şiir üstat Selahattin PINAR ve büyük aşkı

İlk kadın tiyatrocu Afife JALE ye ithafen yazılmıştır... Rahmetle anıyorum...)