Bakıyorum Hayretle

sır dolu bir öğle vaktinin kıyısından geçerdik

belki de hiçbir çocuğa ve çocukluğa özenmeden

gemiler uzaklardan el sallardı ama hayal değillerdi

bakış açımıza göre birbirimize sarılmış olmalıydık

kollarımız ne güne duruyordu omuzlarımız boynumuz...

karabataklar denizi unutur mu hiç

bu kahreden şapşallık benim...

yollarda durup durup ağaçların yapraklarına ihanet edip

etmeyeceğini düşünmek gibi

öfkemi yenemedim...

dünyaya sensiz bakan gözlerimde

çıkmasa da sesim

bakıyorum hayretle sisli soğuğuna ayrılışının

kucağımda çam ormanından koparılmış

bir tek kozalak...bir tel saçın...

bir can yitimi değil mi ki her şeyin sonu

yoksa aşk bu mu

unutmak mı ki yolların yüründüğünü

suların içildiğini

ateşin yakıldığını

gözlerin ağlayıp güldüğünü

tatların tadıldığını...

sonsuzadek

sadece seni

sadece seni özlüyorum demek anı gibi

göç kuşlarının son çığlıklarıyla yarışarak

nefes nefese kalmış bir çocuğun

bir saniye ötesini bile görememesi gibi

sonsuzadek

sadece seni

sadece seni

arıyorum demek gibi

bir kan akımı değil mi ki hiçbir şeyin başı

yoksa aşk bu mu

anımsamak mı

anımsamaya çalışmak mı

unutmanın ne olduğunu...

ama asla anımsayamamak mı...