Bana Şair Deme

Bana şair deme,

Bir damlanın, çöle inişiydim sadece,

Bir öksüzün,

Babasının yolunu beklemesiydim ,

Bilirsin;

Her acı sitem yüklüdür biraz

Vicdanımın;

Günaha boğulan sancısını sunuyorum sana,

Ve;

Atıyorum korku kadehimi elimden,

Unutma;

Şairin dört mevsimi vardır.

Matem gözyaşı,ölüm birde kavuşmak,

Bilmelisin;

Kavuşmak;

Bir şeyler feda etmekle olur ancak,

Bir parmaklık isyandan başka ne verebilir ki?

Yüreğimin;

En karanlık mahseninden sesleniyorum;

Aç parmaklıklarını Kalbimin!

Ulaşmam gerek sana!

Bilmelisin;

Güller baharda açar,

Ve sen;

Şimdiden şair diyorsun bana,

Sevgiyi geçmişte unuttum,

Gözlerinde unuttum,

Almamacasına,

Sevemiyorum işte,

Ve sen hala şair diyorsun bana,

Şairler umut verir yalancı sevdalara,

Sen bir şair sevmişsin bilirsin,

Filizlenir ancak;

Tohum karışınca toprağa,

Bir kış akşamı,

Yağmurlar yağıp ta gün varır da sabahlara,

Hatırlatırım o zaman kendimi;

Kapının önünde açan, siyah bir papatyayla,

Sevgi fedakarlık ister, istemem seni!

Bir mevsimlik ömrüm olsa da razıyım,

Beni koparıp ellerine alma,

Hani papatyalar beyaz olurdu?

Ve sen hala:

Şair diyorsun bana!

URFALI MEÇHUL