Başak Kokulu Kadınlar

/yürüyen gölgelerin ölü yüzlerinden

göğe savrulur vurgun yemiş kuşlar /

insan mağduru başak kokulu kadın

s/us çığlığı altında ezilirken

yüreğine yorgun bir nefes bırakır

hangi gölgeye sığınsa ömrüne ağlar

küskün bakışları savrulur kıyımlarla

gök yangısı ağıt yakılır ardından

umut ve katıksız sevgi

kendi ekseninde dönüp dururken

köşelerde sızar düş görümlük im

yol bükümlerinde sahipsiz dolaşır bahar

bir avuç gözyaşı eker üşüyen parmaklarına

ürkek düşlerinin ruhu üşüdükçe

şahdamarından zerk edilir şer

feveranlaşır günbegün ağla(ş)malar

sadakatsizliğe öykünür çıkmazlarda

namus gibi ağır bir yük yüklenirken omuzlarına

prematüre biçilmiş yazgıya atılır tüm suçlar

yapboz baharlara nemlenir

diz boyu karanlığa bürünmüş kader

saatin kadranında akrep

kara bir kahır yağdırırken emanet cana

c/ezası darağacında sallanan kalın halat

korkunun kısık nefesinde kırk düğüm

kayıtlardan düşerken kadının adı

kaç mazlum daha gözlerini açmak istemez

ruhsuz ve içe dönük boz bulanık sabahlara

unutulur gül örgülü adı dilsiz ağızlarda

kimliğini çürütür solan al yazma

suya bırakılır yaşayamadıkları

cansız sesler gömülür içine

usul usul ölür

ne çok yoktunuz

ne çok öldünüz

sahi,

adınız var mıydı sizin?