Başlığı Bile Olmayan Şiir

bu sabah aynada tatsız bir yüzle karşılaştım

dakikaları , saatleri, günleri, ayları ve yılları yutmuş kamburumla

omuzlarımda kim , kaç asır önce anonimleştirmişti bu yükü,,

ruh böyle tekinsizken şiir yazmamalı

başlık bile bulunmuyor..

--------------------------------------------------------------------------------

yorgunum

ve kendime uzak

küf gibi bir gün

şikayetçiyim bu histerik başlangıçtan

denizin çıkardığı sesi aldım göğsüme yapıştırdım

içimin çırpınışında arıyorum kendimi

ağırlığım canımı susatıyor

şehre uzanıp daha fazla his toplamamalı

yaşayacaksam kesmeliyim kamburu

gençliğimin kırları, papatya ister

deniz kenarları ıslık, takalar mor

sesimi çöle gömerken anladım

kaburgalarım yeşil saatlerden habersiz

sevişmeyi unutan bir orman kadar sessiz gök

rüzgâr gölgemi ısırdı

usuyla konuştu çocuk kadın

bölündü bulutun uykusu

bilinmez ki neydi ilk sorusu

sarışın küçük fundalıkları gece yakar, güneş üşütür

beyhûde bir yağmur düşmüş kirpiklerime

ey hissiyatım, dolunaya rağmen dudaklarım kurumamalı

işte bu, böyleyim işte ben, eski bir kara tren

son durağı kağıt üzerinde kendine hasret

yazamadığım her harf ölü bir yük gibi duruyor

muhacir ruhların kuşlara özenmesi gibi

gitmek isteyip, gidemeyenin kulaklarında kanat sesleri

sadece zaman değil geçmiş olan

uzaklardan gelmiş cümleler, perde aralığı

ağaç dallarında söylenmemiş şarkılar,

sesi soluğu kesilmiş bir yolculuk

eski defterlerde pişmanlığın harfleri ah eder durmadan

ah! genzimde bu ekşime

kalemimde anlatım bozukluğu da olmasa

korkmuyorum ey şehir inciten kalabalığından