Başlığı Düştü Bu Şiirin

yaşamak kadar basitim şimdi.

nefes alabilmek kadar kolay,

onu tutabilmek , geri vermemek kadar zor.

artık ne aşk tutabilir elimden

ne yiten umutlar tekrar

yüreğimden.

sigara gibiyim şimdilerde ,

bir kül gibi yığılırken bedenim

ruhum üflenmekte bi yerlerde.

bi yerlerde hala notaları var,

şarkıların.

yalnızlık namustur diyen şairleri var.

oysa artık

cemil'ler , neşetl'ler yetiştirmiyor

topraklarım.

ellerinden tutmuyor kimse

elleri olmayan bir adamın .

yaşamaktan soğudum diyen insanlar var.

şaşıyorum ; ben neden hiç ısınmadım !?

ben neden sevemedim soruların

anlamsız cevaplarını.

oysa ki anlatmak isterdim

herkese

herşeyi

her zaman

ve anlaşılmak isterdim bazen

ben daha hiç konuşmadan.

şairin biri çıkıp yazıyor;

ölüyorlar diye bağırıyor adam

kimsesi olmayan bir kentin

en kalabalık sokaklarına .

kimsenin umrunda değil çığlıklar

oysa oralarda birileri olmalı,

insanlar var ,

ölüyorlar ..

ve sonra

ışın hızıyla geçiliyor bütün kaldırımlar ..

insanlıktan sınıfı geçemiyor,

atom üzerine doktora yapan insanlar.

bazı yüzler görüyorum düşlerimde

parçalanmış bir pantoloncasına sallanıyor tenleri

size diyorum , size kim , ne yaptı böyle?

gülüyor cinsiyetsiz bir suret

keskin kılıç gibi bir bakış .

neden diyor, neden dur demediniz

yapılan bunca zulüme?

yaşamak kadar basitim şimdi .

nefes nefes ölüyorum .

ne söyler bir şairin şiiri ?

nefes nefese yaşıyorum !