Baston

karınca toprağa

toprak karıncaya

döker derdini

kalbur misali karıncalar

küçük dağlar oluşturur

toprağı eleyerek

basıp geçer üstüne çocuklar

umarsızca

şarkılar söyleyerek

gül gülistan

bağ bahçe

geride kalan yediverenler

ve hayatın içini boşaltır

anlamsızlaşan mana

dahası yok

birer birer inilir

çıkılan merdivenler

önce toprak duyar

yaprağın ahını

hazan gibi soğuk elleri

el ele

diğer ellerinde baston

yaşlı bir çift

eylülün matemi gözlerinde

yapraklar arasında yol arar

ölüme yürür gibi yürüyerek

koşar gelir

yine o yaramaz çocuklar

geçmişi geleceği

bir çukura çeker

bastondan tutup sürükleyerek