Bayram Geldi, Sen Yoksun Annne

bu gün,

günlerden arefe diyorlar

ve yarın bayram'mış annem..

sen var iken

bir heycan, ve neşe dolardı evimiz

elllerin ile giydirir din evlatlarını

gözünden sakınırdın her birini

dört evladım var der,

ama sen başkasın oğlum derdin

bak ablaların evlendi

hepsi kurdular yuvasını'da

bir sen kaldın derdin..

dünya gözüyle mürvetini bir görsem

torunumu alsam kucağıma diye,

hayıflanırdın.

biliyormusun anne..?

hatırlamıyorum,

kaçıncı arefe;

bu kaçıncı bayram geldi de

geçti yokluğun'da..!

sen gittiğinden beri,

hiç tadı kalmadı bayramların

ve hiç, yeni elbiseler almadım üzerime.

sen görmedin ama,

oğlun/kızın evlendi anne.

dünyalar tatlısı bir kızı oldu

gözleri, senin gözlerini anımsatıyor

hele bir babaanne deyişi varki sorma

tebbessümlerim oluyor,

ardı sıra hüzün düşüyor yüreğime,

dünya başıma yıkılmış gibi

ağırlaşıyor bedenim

kırık dizlerimin üzerine düşüyorum..

sensizlik ne zormuş anne

babam evlendi, iki kardeşim daha oldu

bayrak yine bende annem

bi evin tek oğluyum

sevineyim mi,

üzüleyim mi bilemedim..

ve biliyormusun anne

ne yüzüm güldü sen gideli

ne de şansım güldü.

mutluluk hep uzak kaldı yüreğim den

acılara nişanlanmış bir hayat

yaşadım senden sonra..

ne dost'tan, nede eş ten güldü yüzüm

ne zaman gülmeye kalksam

hıçkırıklara boğdular annem..

kaşık ile verdikleri mutluluğu

kepçe ile aldılar..

biliyorum anne, biliyorum

gençliğimin baharında soldu yapraklarım

daha onaltımda,

kırıldı kanatlarım..!

şimdi büyüdüm anne, büyüdüm

alçı tutmadı kollarım,

sensiz bir yanım hep elsik kaldı

kimi sevsem,

sen oluyordu karşımda

ama kimse sen gibi bakmadı gözlerime

kimse, sen gibi sevmedi beni anne

bu yüzden,

kurumadı hiç göz pınarlarım..