Bayramsız Yaşamak

Yaş otuzbeş diyebildiğim seneler gideli

Şiire başladığım yaş kadar zaman geçti

Gönül her ne kadar ''bayram yeriyim'' dese de

Belki bir otuzbeş sene geçti bayram gideli

Küskünlük dizboyu

Ama kırgınlık yok...

Demek ki bana da böylesi düştü

Bayramsız yaşamak.

Sanma ki dargın ve mutsuzum

Ya da hep hüzün doluyum

Arada gelir böyle önemli günlerde

Eksilenlerim eksilttiklerim

Bükerim boynumu

Çenemde kalır ellerim

İçli bir türkü dolanır dilime

Kendi kendime söylerim.

Hani dal kıpırdamaz

Yaprak düşmez ya

Yelsiz,yolsuz izbe bir karanlığın pençesine

Düşer ya yüreğin

Kalabalıksındır ama

Kalabalıktaki çekilmez yalnızlığın

Tutar kolundan bırakmaz

Uzattığın eli tutan olmaz da

Hep yanındadır, kadim dostun yalnızlık

Sen, uzatmasanda elini

Sarar seni

Şimdi ben mutluyum,ama

Aklıma gelince;

Yok, yine yok, üzülme! Denilen

Ne kolay

Üzülme demek

Kahroluyorum...