Bedahter'e Adressiz Mektup - 2
Zamanla tükenen tüm yollar gibi
Tükendi umutlar
Bedahter
Bugün içim ağlıyor
Umutsuzum
Suçsuzum
Yalnızım...
Kalemin ucu kırıldı
Kelimeler yarım ve anlamsız
Kafiyelere sözüm geçmiyor
Korkuyorum bedahter
Sessizlik de
Sessizliğim de boğuyor artık beni
Uzayan geceler var bilmiyorsun
Düşünceler benden vazgeçeli çok oldu
Biyandan şükretmeliyim buna biliyorum
Lakin bedahter
Ben birden değil
Şu kalabalığım içindeki yavaş ve yalnız ölümümden korkuyorum
Harcanıyoruz günden güne
Kimi zaman usanıyorum kendimden
Kimi zaman
Geçen zamandan
Utanıyorum
Biriken umutlar vardı
Kurulan hayaller
Tutulan dilekler
Bedahter
Kayboldu hepsi birer birer
Sen bana hiç bir zaman konuşmadan
Bir temenni ile hayatım bambaşka bir türe dönüştüğünde
Sandım ki sen neden oldun yine herşeye
Anlamıyorsun
Sandım ki
Sen öncüsün
Sen O'sun
Artık biliyorum
Yoksun
Sevmekle geçen tüm zamanlar gibi
Boş ümitlere kapıldım çoğu kez
Ve dediğim gibi
Boştular
Kızıp gücenmek bir yana dursun
Ne zaman sana susasam
Damağım kurur
Nefes alamam
Ve bir el bedahter
Uzanır ömrüme
Gönlüme dokunur
Sanardım ki hep sen
Hep senden
Oysa sen
Hiç yoktun
gidişinle toparlayamadığım öyle çok şey oldu ki
dağıldım
dağınığım uzun zamandır
artık senden bir şey isteyemem
zaten istediğim herşey kadar hiç yoktun
sadece mutlu ol
herzamanki dileklerim kadar en az
okuma
hayatıma dokunma
katma kendini
dahil olma
kalma bedahter!