Bedel

Bir baharım vardı

Dem’inde soldurdun açmayan çiçeklerimi

Kanlı bir ihtilal gibi indin tepeme

En hoyrat çağlarımı

Harcadın,tutamadım akıp giden gençliğimi

Veryansın etme boşuna ey gönül !

Acı ektim,kahır biçtim.

Hadi gidelim ömrüm

Ağlasın annem

Dökülsün gözlerinden inciler

Yırtınsın ardımdan çığlık-çığlığa dengbejler

Sönsün ocağım tütmesin bir tek dumanım

Oysa bir ben bilirdim

Şu göğün yedi kat altında

Çatırdayan cehennemi

Üstüne varamaz dilim

Rahmetine ne sual !

Şimdi yıkansın küle dönmüş bedenim

Ne alacağın kalır benden hayat ?

Ziyadesiyle ödedim üstü kalsın…