Bedenim

Yokluğun beni değiştirmedi de

Hüküm sürüyor

Bedenimde..

Adımlarıma sözüm geçmiyor

Bu günlerde..

Nereye gitsem

Kendimi bulur oldum

Seninle buluştuğumuz

Yerlerde..

Ne zaman konuşmak istesem

Dudaklarımdan sen!.. dökülüyor

İçinde adının geçmediği

Cümle kuramaz oldum

Ne yapsam!.

Dilim dönmüyor..

Davul çalınsa duymuyorum

Sadece kahkahaların çınlıyor

Kulaklarımda

Kapatıyorum ellerimle

Sesin beynimde zonkluyor..

Gözlerime ne demeli

Sadece sensin misafiri

Baktığım her yerde

Bana seni gösteriyor

Yumuyorum gözlerimi

Hayalin gözbebeğimde oturuyor..

Hani o çok sevdiğin

Gül bahçesi, bebeksi tenim

Susuz toprağa döndü

Kurudu, ihtiyarladı şimdilerde,

Tenim bedenimde

Can çekişiyor..

Çok da zeki sayılmazdım

Kendime yeterdi aklım,

Durmuyor yerinde kaçıyor

Düşüncelerim çıldırıyor

Yanındayken kuş gibi

Çırpınan yüreğim

Kendine yük görüyor beni

Gönülsüz yapıyor görevini

Artık atmak istemiyor..

Bildim bileli asiydi duruşum

Ama bu kadarı da fazla

Ruhum isyanlarda..

Bedenimden çıkmak istiyor..

Bırakıp gittiğin günden beri

Bu beden sanki devleşti

Hiç bir yere sığmıyor

Hiç kimse yanında

İstemiyor beni

Konuşuyor bedenimin dili

Bekle diyor bekle

Geliyorum..

Ben gidiyorum sevgili..

Toprak!...

Beni çağırıyor..