Bedensiz Kervan

Mehtapla süslenmiş, karanlıkta su

Çepçevre kaplamış, dünyayı bu renk

Aynada kaybolmuş, yüzün korkusu

Dallarda kırılmış, uhrevi ahenk

Yıldızsız göklerin, uzak vehminde

Işıksız mahzenler, donmuş zamanı

Geçip giden ömrün, en son deminde

Çığlık çığlık yankı, ruhun hicranı

Sokaklarda yalnız, ayak sesleri

Meçhullere doğru, yol alan kervan

Herkesten habersiz, günlerden beri

Yürüyor sessizce, binlerce insan

Yalnızca onlara, mahsus bir seda

Çağrı var göklerden, yüce ve kutsal

Bedensiz bu kervan, ederken veda

Ne eller sallanır, ne bir hoşçakal