Belki de

yokluğun dayanılmaz bir acı şimdi yüreğimde ,

ne yıldızlı rast akşamların tadı kaldı

ne mis gibi ay ışığına kokan şaraplı gecenin

ne de sensiz uyanmanın gün karanlığı sabahlarda ,

her yeri sis kapladı göz gözü görmüyor

erken çöktü içime bu yıl sarı sonbahar

yorgun bedenim kurumuş gazellere tutsak ,

yürüdüğüm yollar artık yaban yalnızlık tortusunda

uçurtma uçuran çocuklar da yok meydanda ,

terkedilmişliğin sızısı taşıyor akşamüstü çiçeklerinden

boynu bükük köşe başındaki aç beyaz kedinin ,

üstümdeki tonlarca ağırlığa yenilmiş göçebe gönlüm

ayaklarım bir adım arkamdan geliyor gibi sanki

ağlamaklı ruhum önden koşarken sessizce ,

hedefini şaşırmış serseri kurşun örneği

nereye toslayacağım belli değil bu gidişle ,

hangi ağacın kovuğunda dinlenmeliyim acaba ?

bir mahur bestede kendimi bulup sonra ,

seni düşünürken adını özlemle ana ana

nerede , nasıl yatmalıyım köşesiz sefil kış uykusuna ?

kim bilir

belki de bir daha hiç uyanmamacasına..

09 / 2009 SIĞACIK