Belki Sevmek Kendinden Vazgeçmek

belki hayallerin hayallerime dolanmıştır..

elin elime,

belki yüreğine..

belkide başkalarının film şeritlerinden geçiyoruzdur

biz biz değilizdir belkide..

başka yalnızların rollerine çelme taktığımışızdır

ben o sanmışımdır seni

belki sende beni..

kim bilir belki başka bir istasyon,

başka bir otobüs durağı,

başka bir hercai yürek

belki bazen yüreğe bile yok gerek..

bazen sadece yürümek gerek belki..

öylece beklemek

ivmeyi koruyabilmek

tâki bir densiz gelip nedensiz nedenlerini yalnızlığa nakşedenedek.

diyorum ya belkide sabretmek gerek

belki olabildiğince yüzmek

belki geri dönmek

belkide boğulmak gerek..

zaten bir kere ölmeyince, öyle beylik laflara yok gerek

ölmeden ahkam kesmek, jileti diline dolamış bir sokak köpeğinin havlamasından farsız olsa gerek..

belki bazen köpek bile olmak gerek

yağmurlu bir sonbahar sabahı evinin kapısının önünde pusuya yatmak mesela

mesela yalnızlığının camını tıklatmak, sen henüz hülyalara dalarken seni özlemek

belkide bir seviyorumla yetinmek gerek..

kimileri belkilerle kurduğu hayatlara aşk diyor..

bense..

ben aşka; boğazına doladığın o mavi fuları bile kıskanmak diyorum

ama işte, yinede diyorum ya belki

belki sadece kıskanmak,

kısıtlamak,

düşlemek,

yokluğunun soğuğunda üşümek yetmez..

belkide daha fazlası gerek..

papatyalardan medet ummak gerek belkide

bir sevmiyora, bir ömrü vermek gerek..

seyri alem, devri hüsran bu zamana aldanmadan sevmek gerek mesela

tozlu rafların mazi kokan kitapları misali eskiyi sevmek

eskisi gibi, eskimeden öylece sevmek gerek belki..

ama bazen sevmekle de yetinmemek gerek

mesela kabullenmek

tuzlaya tuzlaya yarayı sevmek yerine,

sendekinin ben olmağımı kabullenmek gerek..

aşkı koynunda değil, kalbinde saklamak gerek.