Bembeyaz Masumiyet

Yüreğin mevsimi olmaz,

Yaz günü kar yağar

fırtınalarda kaybolursun,

Kış günü Güneş açar,

Baharın tazeliğiyle buluşursun.

Bir de bakmışsın ki !

Pamuklara sarılı bembeyaz masumiyet,

Kristal boncuklarla donanmış,

Bir peri masalı diyarında gezinir misali,

Dans ediyor,

Özgür ve mağrur .

Ahenk ve intizam başrolde,

Sevgi pıtırcıkları olmuş,

Yeryüzüne doğru yola koyulmuş,

Eşsiz hassasiyetleriyle,

Tane tane , yumuşacık.

Kırmadan,incitmeden

Tanışmışlar insanoğluyla.

Soğuk geçmiş tanışma faslı.

Tek kelime edemeden,

Donakalmış yeryüzü.

İliklerine kadar buz kesmiş .

Karıncalar kışlık evlerine çekilmişken,

Leylekler çoktan göçmüş.

Yapraklar, toprağın koynunda hazırolda beklerken ,

Sular coşmuş ,

Deli akan ırmaklara karışmış.

Bembeyaz battaniyesi üstünde

başı dumanlı dağlar,

daha bi heybetlenmiş.

Ama birde ne görsün!

Tabiat ananın kucağı ,

İnsanoğlunun hışmına uğramış.

Kirlenmiş , kirletilmiş,

Hırpalanmış, hor görülmüş.

Değerler kaybolup gidince,

Bembeyaz battaniye çaresiz,

Kahrından eriyip sular sellere karışmış.

Çağlayanlar olup ,

Dağların bağrını delmiş.

Çare arayan biçarenin gözyaşları,

aktıkça akmış.

Hiddetlendikçe daha da bir kabarmış,

Ama yüreğindeki sessiz çığlık,

Beyazlığın simgesi masumiyeti

Yeryüzünün her bir köşesine indirmiş,

Dağlara taşlara yazmış ,

Kuşlara haber edip uçmuş,

Çiçeklerin tohumları olup,

Arılarla taşınmış.

İnsanoğlunun yüreğine yer etmeyi başarıp,

Minicik ama ;

yüreği zengin kalplerde

sonsuza kadar yaşamış.