Ben

Ben,

sevdalarımı ülke saydım,

ülkemden kovuldum,

iltica kokusu vardı hep.

mülteci oldum

el topraklarda,

tam alıştım dedim,

yine kovuldum

ve yine ben mahvoldum.

Belliydi aslında yerim yurdum,

Buz gibi odam;

Bir tas suyum.

Ne gördüm güneşi

Ne gördüm karanlığı

Acı hep vardı;

Hep kalabalıklarda.

Yalnızdım.

Ne anlıyordu kimse

Ne de anlamaya çalışıyordu

Yarınlar yetim kalsa bana

Dünler kimsesiz

Ne fark eder ki

Sevdasız

Ne fark eder ki

Sevgisiz...