Ben

yürüyorum dimdik yürüyorum uzaklara

boynumu bükemiyorum omuzlarıma yakışmaz diye

kendi kırıklarım kanatıyor bu çıplak ayakları

yıldırımlarıma hükmeden kadını dimdik terk ediyorum

ama ruhum devrilmiş ve takılıyor ayaklarıma

tutuyorum sımsıkı bu okyanusları kıskanırcasına kirpiklerimden

içimde bir adam ağlıyor duyulmayacak kadar uzak

öfkelerimi yutuyorum çatlatmamak için tüm hayatımı

yutuyorum ve içimde bir şehir harap oluyor

sırtım bakıyor artık yakınlarına

sahta gülüşler çiziyorum ifade duvarıma

maskeler inşaa ediyorum düşünceli kuleme

ayaklarım yokmuş gibi gidiyorum

bakıyor gözlerim görmeksizin

ve içimde herşeyimle yaşattığım o neşeli çiçek ölüyor