Ben Anadolu Sen Avrupa

ben ne konuşmayı becerebiliyorum ne de susmayı

hani derler ya

bazen susmalar en ağır en yüksek çığlıklarıdır insanın diye

ben ikisini de beceremiyorum

bir de şu var

bazen yüreğim öyle derinlere sürükleniyor ki

hiçlik denizinde boğuluyorum sanki

ve tüm suskunluklarım çığ gibi birikiyor bedenimde

yüreğim tonlarca kelimelerle doluyor

yitik hüsran yağmurlarıyla bezenmiş aptal aşık sıfatıyla

sonra öyle taşıyor ki yüreğim dudaklarıma kadar geliyor

dilimin ucunda ama söyleyemiyorum

ve kelimeler bu şehir gibi koskoca bir cam parçası oluyor dudaklarımda

susuyum diyorum yürek parçalanıyor

konuşsam ağzım dudaklarımı kımıldatmamla kan gölüne dönüyor

sonra anlıyorum ki ben eski İstanbul gibiyim

yıkık virane asırları toprağında barındırmış üzerine şehir kurulan bir mezar gibi

ağlıyorum

bazen bulutlar eşlik etse de feryatlarım gözyaşlarıma engel olamıyor

ağlıyorum

ağlamalarım ölü bedenimde bir filiz yeşertmiyor

korkuyorum ellerim ayaklarım bağlı

gitsem biliyorum ölürüm

kaldıkça canım yanıyor

ben bu eskimiş İstanbul un viraneleri gibiyim

ve sen şimdilerin iki yakasındasın

ben Anadoluyum sense Avrupa

ama esasında ölü kuşlar kadar sessiz eski İstanbul gibi viraneyim

söylesene bu aşkın ızdırabı dinsin diye kaç kez ölmeliyim

.

.

.

.

.

kal desen kalırdım ama demedin .