Ben Anayım

ben her bahar

umut doğarım

arılar henüz çiçek tozuna çıkmadan

yeşil bir tırtıl sıyrılır kozadan

kendim sanırım

sel almıştır umudu

vurgun yemiştir yürek

mavi kubbeye yakarır

yeryüzüne kanarım

zehir zemberektir diye tadı

dilimden akan öfkemi

şekerkamışına mı sarayım

tunayım ben sunayım

bire kırk veren başaklar kadar

bereketli değilim belki

umut düşer can evimden

od düşer

hasret pişer

sizin varsa

benim de var sevdiğim

ne olmuş yani

ama ben

anayım

hiç geçtiniz mi sizler

benim küçük şehrimden

çocuk için gülümsemek

pamuk şekeri demek

mateme bürünse de gece

siyah tülleri aralar

ayın iki yakasına yapışır

hüznü indiririm göklerden

sunayım ben tunayım

tükendikçe güzellikler

inadına doğururum ki

yeniden tutunayım

b e n a n a y ı m