Ben Aşkı Yüreğimle Öptüğümde

sessizliğin inceliğinde

gökyüzü ağırlığınca çekilen

testi yankısı orman..

uçurum ıslığında mihnet

nice dertle kumunu muma

karan..

çadırlaşır dünyanın ipleri

balçık gözlü şehrin daralan kulağına

-duymuyorum sesimi-

buğulu rüzgarın gövdesiyle büyüyen

yeryüzü kadar üşüyor ellerim

savrulunca duvarları/

dünle buğün arası ağacı..

yalnızlığın asasında güneş

kıyamet yurd

sustum artık

ben.

Oysa,

küçük göl sandığınca

düş sonsuzluğuna asılı

oymalı aynalar,halılar

ve dahi kuşlar

yokluğa eğdiğinde başını

tanıyorken varlığı

aynıydı hepimizin öyküsü

yorgun suları

ölümü..

-içimizdeki sılada üşümesin çocuklar-

göçlenen küllerin

susturulmuş ışıkları saray hüznü

nal sesiyle inlettiğinde yağmuru

heybesi sırtında çiçekler

ceylan sessizliğiyle yatan

üşümesin aşklar..

yoksa

her yalnızlık sonrasına

yıkılır kuşlar

ölür şehir

nimeti bilinen

her sıcak elin evi

narlı bir sokağa boynunu uzatsın

ben aşkı yüreğimle öptüğümde

...